My day at

Jessica’s day als dagvoorzitter

Volgens mij was het begin maart toen Rebecca, onze directeur, belde om te vragen of ik op 22 mei dagvoorzitter wilde zijn op de werkconferentie ‘minder managers, meer uh…’. Mijn reactie: “Ja! Ik word een week van te voren vast een beetje zenuwachtig, maar het lijkt me ontzettend gaaf om te doen!” De weken daarna werd er hard gewerkt door de teams van Newpublic en de TA-academie om de werkconferentie op poten te zetten. Het doel: managers en niet-managers te inspireren met ideeën over management en persoonlijk leiderschap. Want uiteindelijk heeft iedereen een beetje leider in zich en het zou zonde zijn als we van al dit talent geen gebruik maken.

Mijn reactie: “Ja! Ik word een week van te voren vast een beetje zenuwachtig, maar het lijkt me ontzettend gaaf om te doen!”

 

En toen kwam 22 mei dichterbij. Mijn hypothese dat ik een week van te voren een beetje zenuwachtig zou worden, klopte niet. Zelfs een avond van te voren zat ik nog zeer relaxed het draaiboek door te nemen en vroeg ik mij af of ik niet een beetje ‘te’ ontspannen was voor iemand die voor het eerst voor 150 man mocht gaan spreken? Totdat de dag zelf aanbrak… Na een nacht met verschrikkelijke dromen over te laat komen, verkeerde kleding en het vergeten van mijn tekst was het duidelijk dat de kalmte plaats had gemaakt voor zenuwen en adrenaline.

Na de briefing en technische checks, mocht ik dan om 10.00 beginnen. En terwijl ik deze zin aan het typen ben, kan ik mijn zenuwen van dat moment eigenlijk weer voelen. De eerste woorden, al die gezichten die jou aankijken en een ademhaling die nog nooit zo hoog heeft gezeten. Oké, daar gaan we: “Goeiemorgen allemaal en welkom bij de werkconferentie ‘minder managers, meer uh…’.”

Het eerste stuk was spannend en werd overheerst door zenuwen, maar daarna werd ik rustiger en kon ik ook echt gaan genieten van mijn rol als dagvoorzitter. Het voelde goed om de aanwezigen mee te nemen in ons verhaal over management en persoonlijk leiderschap en hen de rode draad in het programma te laten zien. Een programma wat werd gevuld met de ideeën van Ben Kuiken, verschillende workshops en experimenten, een muzikaal stuk van Lonneke van Dort en uiteraard de viering van het boek ‘Einstein en de kunst van het zeilen’ van Anne de Graaf en Klaas Kunst. Het twaalfjarig bestaan van dit boek was immers de aanleiding voor deze dag. En zoals het altijd gaat met mooie momenten: ze vliegen voorbij! Voordat ik het wist, stond ik aan het eind van de dag afscheid te nemen van het publiek en hen te bedanken voor hun aandacht en energie. Van de zenuwen geen spoor meer te bekennen…

 

 

Als ik terug kijk op de werkconferentie, denk ik vooral aan de mooie ervaringen die deze dag mij heeft gebracht. Op individueel vlak, omdat het voor mij een dag was een nieuwe uitdaging aan te gaan, mijn talent in te zetten en hier heel veel waardering voor te krijgen. Maar ook juist de collectieve ervaring, waarbij we als team een prachtige dag hebben georganiseerd. Iedereen pakte zijn rol, taken werden serieus uitgevoerd en problemen gezamenlijk opgelost. Iedereen was een beetje leider die dag en daardoor werd het een succes.

Iedereen was een beetje leider die dag en daardoor werd het een succes.

Als allerlaatst wil ik nog even stil staan bij alle complimentjes en de aandacht die ik voor, tijdens en na de werkconferentie heb gekregen. Het gaf mij een enorme boost en ik besefte nogmaals hoe belangrijk deze aandacht voor een mens is. Dus, heeft je collega een mooie prestatie geleverd of een vriend hele toffe nieuwe schoenen? Geef een compliment! Ze zijn immers gratis. (De complimenten bedoel ik dan, niet de nieuwe schoenen van die vriend.)